Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

6 Ταινίες που είδα Πρόσφατα


 

Smultronstället - Άγριες Φράουλες (1957)



Ξαναείδα τις "Άγριες Φράουλες" του Bergman. Ίσως η πιο προσιτή και αισιόδοξη ταινία του, με όνειρα, εξομολογήσεις, εφιάλτες με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ο χαμένος παράδεισος της νιότης, η κρίση του ζευγαριού, οι ελπίδες για μια θετική κατάληξη, ο φόβος του θανάτου. Θα μείνω στην υπέροχη αρχή της ταινίας: το ρολόι χωρίς δείκτες (αυτά κάνουμε πότε γίνονται; μόνο τώρα ή και για πάντα;). Η άμαξα νεκροφόρα. όταν φεύγει η ρόδα κουνιέται σαν κούνια μωρού για να "γεννηθεί" μέσα της ο καινούργιος Borg, ο οποίος εμφανίζεται μέσα στο φέρετρο (ο παλιός Borg πέθανε).
Μάθημα σκηνοθεσίας και υπαρξιακών συμβολισμων!

Προσωπική αξιολόγηση:
5/5




Hollywood Ending - Παίζοντας στα τυφλά (2002)


 

Από τις καλύτερες ταινίες του Woody των τελευταίων χρόνων. Η κεντρική ιδέα πανέξυπνη. Λειτουργεί ως σάτιρα για το Holywood, αλλά και για το σινεμά του δημιουργού και το δήθεν. Μια από τις αστειότερες κωμωδίες του.

Προσωπική αξιολόγηση:
4/5




Etz Limon - Η λεμονιά (2008)



Εξαιρετική ταινία που καταφέρνει χωρίς μεγαλοστομίες να μας δώσει την τραγική κατάσταση που βρίσκονται οι σχέσεις των ισραηλινών με τους Παλαιστίνιους καθώς και την απαράδεκτη καταπίεση που υφίστανται οι δεύτεροι μέσα στην χώρα τους.
Οι δύο γυναίκες της ιστορίας δεν μπορούν ούτε σαν γειτόνισσες να επικοινωνίσουν μεταξύ τους και η κάθε μία αντίστοιχα υφίσταται και την καταπίεση της δικής της κοινωνίας.

Προσωπική αξιολόγηση:
3.5/5




Hereafter - Η ζωή μετά (2010)


Μετά το ακαδημαϊκό "Invictus", άλλη μια απογοήτευση απο τον Clint. Η σκηνοθεσία είναι ενδιαφέρουσα (ειδικά στην πρώτη κ σε κάποιες άλλες μεμονωμένες, πολύ δυνατές σκηνές που μπορούν να συγκινήσουν το θεατή), ωστόσο σε αρκετά σημεία ο ρυθμός είναι κάπως αργός, χωρίς να δημιουργεί βαθύτερες σκέψεις ή να θέλει να προβληματίσει έντονα. Το χειρότερο είναι οι "σεναριακές ευκολίες" που θυμίζουν μια συνηθισμένη αμερικάνικη κοινωνική ταινία, η προχειρότατη και ελαφρώς άστοχη σύνδεση των ιστοριών, αλλά περισσότερο το τετριμμένο φινάλε που παραπέμπει σε αισθηματική κομεντί και καταστρέφει τις υψηλές προσδοκίες που τυχόν δημιουργήθηκαν στο ξεκίνημα. Κατά τα λοιπά, οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές (ιδίως του διδύμου) και η ιστορία έχει ορισμένα πολύ δυνατά και συγκινησιακά φορτισμένα σημεία που όμως δεν απογειώθηκαν δυστυχώς στο φινάλε, το οποίο σε συνδυασμό με την προχειρότητα του σεναρίου (στο σύνολό του) συντελεί στο να μην ξεχωρίζει έντονα η ταινία από άλλες του είδους.

Προσωπική αξιολόγηση:
2.5/5



Μaradona by Kusturica (2008) 
 

Αν και δεν έχω πατήσει ποτέ στη ζωή μου, σε γήπεδο. Έχω δει μόνο 2-3 φορές μπάλα από την τηλεόραση η νέα ταινία του Kusturica μου άρεσε γιατί δεν επικεντρώνεται στον Maradona μόνο ως ποδοσφαιριστή. Διαθέτει αρκετή λατινοβαλκανική τρέλα, είναι κιτς, όχι κάτι σπουδαίο βιογραφικά. Αυτό το ντοκιμαντέρ ήταν σαν ένα ατελείωτο πανυγήρι (όπως το "Underground"), ένα τρελό ξεφάντωμα γεμάτο παρακμή, αυτοκαταστροφή, έμπνευση με τον Maradona ως πρωταγωνιστή. Η εκδίκηση του τρίτου κόσμου.

Προσωπική αξιολόγηση:
3/5




Zivot je cudo - Η ζωή είναι ένα θαύμα (2004)



Πολύ μεγάλη απογοήτευση. Ο Κusturica έχει παγιδευτεί θεματικά και συνολικά στη γνωστή του μανιέρα και κάνει βήματα προς τα πίσω. Το πρώτο μισό είναι ένα σέτ από τις συνήθους τύπου πανζουρλιστικές σκηνές με τις σάλπιγγες, τους γνωστούς φρενήρεις βαλκανικούς ήχους και ρυθμούς, τη διονυσιακή τρέλα κλπ-κλπ. Ωραίες αυτές οι σκηνές, αλλά από ένα σημείο και μετά κουράζουν. Επίσης στη συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν τόσο επιτυχημένες. Οι χαρακτήρες ήταν υπερβολικοί στα όρια της καρικατούρας, το χιούμορ όχι και τόσο εύστοχο, ο σουρεαλισμός του αποτυχημένος. Η αφήγηση της κουραστική. Το β' μέρος είναι συμαθητικό, αλλά μέχρι εκεί. Ο πρωταγωνιστής Slavko Stimac αδιάφορος, όπως και όλο το κάστ με εξαίρεση τον απολαυστικό Aleksandar Bercek. Ανακύκλωση παλαιών υλικών. Καλή ταινία, αλλά όχι μεγάλη όπως οι προηγούμενες του σκηνοθέτη. Ίσως με δεύτερη θέαση να την εκτιμήσω περισσότερο...
Προσωπική αξιολόγηση:
3/5

13 σχόλια:

moody είπε...

Γεια σου φίλε μου Hulot,
Τις πρώτες δύο έχω δει μόνο.
Συμβολικό αριστούργημα οι μπεργκμανικές φράουλες (με αρκετά διαφορετικό ύφος από το γνώριμο του μεγάλου Σουηδού).
Το "Hollywood ending" είναι η δεύτερη πιο αγαπημένη μου του Allen από τα 00's. Σπαρταριστή κωμωδία, από τις καλύτερές του.

Hulot είπε...

Γεια σου φίλε μου moody!
Οι "φράουλες" είναι από τις πιο προσιτές ταινίες του και δεν κουράζει καθόλου (αντιθέτως από τη επιτηδευμένη "Σιωπή", την έχεις δει;). Και τι εκπληκτική ερμηνεία ο Σίοστρομ!
Και εμένα η δεύτερη πιο αγαπημένη μου του Allen από τα 00's, μετά το "Match Point" (4.5/5). Τι φοβερή η σκηνή όπου ο τυφλός Val, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας του συναντιέται με τον ανυποψίαστο παραγωγό!! Πολύ γέλιο!

Hulot είπε...

Α, και από αυτές που δεν έχεις δει προτείνω ανεπιφύλακτα τη "Λεμονιά", πιστεύω ότι θα σου αρέσει. Ο νέος Clint δεν είναι κάτι σπουδαίο. Το Μαραντόνα ένα όμορφο και διασκεδαστικό ντοκιμαντέρ. Το "Η ζωή είναι ένα θαύμα" μην τυχών κάνεις κανένα αστείο και το δεις! Πολύ βαρεμάρα (Zzzzzz....).

academy είπε...

Γειά σου Hulot!
Αγριες Φράουλες μεγάλη ταινία μην σου πώ πέραν πάσης κριτικής,τι άλλο να πώ?
Το ''Παίζοντας στα Τυφλά''είναι ένας ξεκαρδιστικός Woody,σαφέστατα μια κριτική για τις Hollywoodιανές ταινίεςκαι τους παραγωγούς τους.
Το ''Η ζωή είναι ένα θαύμα''θα έλεγα πως θα ήταν πλέον θαύμα ο Κοστουρίτσα να κάνει καλή ταινία...
Τα υπόλοιπα δεν τα έχω δεί...ακόμα!

moody είπε...

Είχα πετύχει κάποτε τη "Σιωπή" στο κρατικό κανάλι (ή στο κανάλι της Βουλής;), αλλά είχα δει περίπου τη μισή, οπότε δεν είναι σωστό να εκφέρω γνώμη.

Είναι απίστευτο, όμως, πως ο μεγάλος Σουηδός έκανε δυο αριστουργήματα (και αρκετά διαφορετικά) μέσα σε μια χρονιά. Στην "έβδομη σφραγίδα" αναφέρομαι, φυσικά.

Monsieur Hulot είπε...

Καλημέρα academy!
Φράουλες: Όπως το είπες, πέραν πάσης κριτικής.

Παίζοντας στα τυφλά: Πανέξυπνη σάτιρα για τις "αρπαχτές" του Holywood, το σινεμά του δημιουργού, τα παρασκήνια, το δήθεν, τις σχέσεις παραγωγού-σκηνοθέτη. Οδοστρωτήρας ο Woody!

Η ζωή είναι ένα θαύμα: Διαφωνώ! Ομολογώ, πως μετά το "Underground" δεν έκανε κάτι μεγάλο, αλλά θα έλεγα πως έχει μια τουλάχιστον αξιόλογη πορεία.
Μετά το "Underground" έκανε τα "Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος" (δεν το έχω δει), "Super 8 Stories" (δεν το έχω δει), "Η ζωή είναι ένα θαύμα" (μετριότατη), "All the Invisible Children" (θα το δω σύντομα), "Οι 3 υποσχέσεις" (3.5/5 - μου άρεσε αρκετά) και "Maradona by Kusturica" (3/5 - μου άρεσε).
Σίγουρα, όμως, δε μπορεί ούτε καν να αγγίξει τα παλιά του αριστουργήματα.
Η πιο αγαπημένη μου ταινία του είναι "Ο Καιρός των τσιγγάνων".

Monsieur Hulot είπε...

Πραγματικά απίστευτο, moody, μέσα σε μια χρονιά γύρισε τις 2 καλύτερες ταινίες της καριέρας του!

ΥΓ: Για τον Κουστουρίτσα τί λες;

moody είπε...

Δύσκολα μπορώ να επιλέξω δύο ταινίες του Μπέργκμαν, αλλά στις 5 πιο αγαπημένες μου είναι και οι 2 προαναφερθείσες.

Υ.Γ. Δε μίλησα στο "Underground" γιατί η μοναδική φορά που το έχω δει ήταν στο σινεμά, τότε σε μικρή ηλικία. Επομένως, είναι αχνές οι μνήμες μου και αμγίβολη η κρίση μου. Ο "Καιρός των τσιγγάνων" είναι μεγαλείο που δυστυχώς αποθαρρύνεται ο κόσμος να το δει, λόγω διάρκειας.

Monsieur Hulot είπε...

Τοπ 5:
1. Σφραγίδα
2. Φράουλες
3. Περσόνα
4. Φάνυ και Αλέξανδρος
5. Κραυγές και Ψίθυροι


Καιρός των τσιγγάνων: Πρόπερσι είδα τη βερσιόν των 270 λεπτών μονομιάς και έπαθα ΤΗΝ πλάκα μου! Παρά την ποταμιαία διάρκεια δεν κουράστηκα λεπτο.

για τη λεμονιά είπε...

Η λεμονιά μου φάνηκε άνιση ταινία. Νομίζω οτι ο λόγος ύπαρξης της ήταν να ενημερώσει το δυτικό κοινό για το παλαιστινιακό και από τις δυο πλευρές. Ήθελε να πει πέντε πράγματα: οι γυναίκες στην παλαιστίνη καταπιέζονται, το ισραηλινό κράτος με "νόμιμο τρόπο" καταπιέζει τους παλαιστίνιους, δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ ισραηλινών παλαιστίνιων ενώ αν υπήρχε πολλά προβλήματα θα λυνόταν, οι νοικοκυρές-σύζυγοι πολυάσχολων ανδρών δεν βρίσκουν νόημα στη βαρετή ζωή τους κτλ. Τα ίδια περίπου λέει ο σκηνοθέτης στην προηγούμενή του ταινία "Η νύφη απο τη Συρία". Αυτό που μου άρεσε ήταν η εξέλιξη της σχέσης της χήρας με το δικηγόρο και γενικά το κομμάτι της ιστορίας που διαδραματίζεται στην παλαιστίνη. Πάντως πιστεύω οτι είναι σημαντική ταινία γιατί δείχνει στους Ευρωπαίους οτι οι Ισραηλινοί δεν είναι τέρατα και στους Αμερικάνους οτι οι Παλαιστίνιοι δεν είναι ζώα-τρομοκράτες.

Monsieur Hulot είπε...

Φίλε μου, συμφωνώ σε όλα. Δεν ήταν καμια ταινιάρα, αλλά αυτά που ήθελε να πει τα είπε με πολύ όμορφο και λυρικό τρόπο.

Monsieur Hulot είπε...

Α, και τη "Η νύφη απο τη Συρία" δεν την έχω δει.

ΜΙΝΩΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ είπε...

Ψάχνω απεγνωσμένα την extended version του 'ο καιρός των τσιγγάνων΄.
Παρακαλώ θερμά όποιον γνωρίζει να με καθοδηγήσει σχετικά.