Oscars 2012 by Monsieur Hulot

Μια σημείωση μικρή, πριν αρχίσουμε: αν θέλετε δείτε τούτη την ανάρτηση ως μια αντίδραση στις απίστευτα προβλέψιμες και μέτριες βραβεύσεις των φετινών (και όχι μόνο) Όσκαρς. Ακόμα, μπορεί να λειτουργήσει (αποτελεσματικότερα) ως μια λίστα των αγαπημένων μου κινηματογραφικών στιγμών του 2011.


Best Movie:

Winner:

Le Havre


Nominees:

La piel que habito
Jodaeiye Nader az Simin
A Torinói ló
Hugo
Faust
Tinker Tailor Soldier Spy
Bir zamanlar Anadolu'da
Midinight in Paris
The Descendants






Best Achievement in Directing:

Winner:

Béla Tarr ~ A Torinói ló

Nominees:

Martin Scorsese ~ Hugo
David Fincher ~ The Girl with the Dragon Tattoo
Michel Hazanavicius ~ The Artist
Nanni Moretti ~ Habemus Papam






Best Writing, Original or Adapted Screenplay:

Winner:

Pedro Almodóvar ~ La piel que habito


Nominees:

Asghar Farhadi ~ Jodaeiye Nader az Simin
Giorgos Lanthimos, Efthymis Filippou ~ Alpeis
Aleksandr Sokurov ~ Faust
George Clooney, Grant Heslov, Beau Willimon ~ The Ides of March





Best Performance by an Actor in a Leading Role:

Winner:

André Wilms ~ Le Havre

Nominees:

Antonis Kafetzopoulos ~ Adikos Kosmos
Jean Dujardin ~ The Artist
Ryan Gosling ~ Drive
Gary Oldman ~ Tinker Tailor Soldier Spy






Best Performance by an Actress in a Leading Role:

Winner:

Tilda Swinton ~ We Need to Talk about Kevin


Nominees:

Aggeliki Papoulia ~ Alpeis
Rooney Mara ~ The Girl with the Dragon Tattoo
Kati Outinen ~ Le Havre
Kirsten Dunst ~ Melancholia

Γιατί; Γιατί ρε γαμώτο;

Θόδωρος Αγγελόπουλος

(27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012)

Ένας από τους σημαντικότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς παγκοσμίως, ο μοναδικός Έλληνας auter, αυτός που επέβαλλε την φτωχή κινηματογραφικά Ελλάδα στο χάρτη του παγκόσμιου σινεμά, ο ποιητής των εικόνων άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από χτύπημα μοτοσυκλέτας στον Πειραιά όπου πραγματοποιούνταν τα γυρίσματα της ταινίας "Άλλη Θάλασσα", ένα κύκνειο άσμα που δεν θα δούμε ποτέ.

Γιατί; Γιατί ρε γαμώτο;;; Τώρα, που σε έχουμε τόσο ανάγκη.

Ποιητή της ζωής μας, χωρίς εσένα είναι πιο φτωχή και πιο άδεια.

Σε ευχαριστώ πολύ-πολύ-πολύ Δάσκαλε. Σε ευχαριστούμε για τα ταξίδια πο μας χάρισες.

Καλό ταξίδι Δάσκαλε.

Ας ανασ΄τησουμε την χαμένη μας Ελένη. Ας ανεβούμε στη σχεδία μαζί με τον Σπύρο και την Κατερίνα. "Είμαι έτοιμος". Ας λύσουμε τα σκοινιά. Ας χαθούμε στον ορίζοντα, στο πέλαγος, στην ομίχλη...

Αντίο.

Η μεγάλη καρδιά του Καουρισμάκι, ο κοινωνικός προβληματισμός των Νταρντέν και οι γρίφοι του Σοκούροφ.

       

Alps (Yorgos Lanthimos, 2011)

8 (σχεδόν άτυχες) κινηματογραφικές επιλογές του γράφοντος τον (ατυχή) κινηματογραφικό μήνα Σεπτέμβριο.

Η Οφηλία - Τζον Έβερετ Μιλέ 

Habemus Papam (2011)

Σκηνοθεσία: Nanni Μoretti

Σενάριο: Francsesco Piccolo, Nanni Moretti

Πρωταγ.: Michel Piccoli, Nanni Moretti

Yπόθεση: Ο νεοεκλεγείς πάπας παθαίνει κρίση πανικού και αρνείται να βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς. Έντρομοι, οι άνθρωποι του Βατικανού απευθύνονται σε έναν ψυχολόγο, ο οποίος είναι άθεος, για να τον μεταπείσει.

(athinorama.gr/cinema)

Σχόλια:

Νέα ανάρτηση, λοιπόν, μετά από ένα μήνα. Καλή σεζόν σε όλους και καλό φθινόπωρο. Όσον αφορά τις αναμενόμενες ταινίες του χειμώνα ελάχιστες, φαίνεται, να με ενδιαφέρουν και βαριέμαι να κάνω αφιερώματα/λίστες. Οπότε ας ξεκινήσει η νέα σεζόν με τη νέα ταινία ενός σκηνοθέτη που λατρεύω: το "Έχουμε, Πάπα!" του Ιταλού Γούντι Άλεν, του Νάνι Μορέτι.

Ο Νάνι Μορέτι, απ'ότι φαίνεται, είναι ο μόνος Ιταλός σκηνοθέτης που έχει την περισσότερη διάρκεια, γιατί αλλοι συνάδελφοί του, όπως ο Τζιουζέπε Τορνατόρε ή ο Ρομπέρτο Μπενίνι μετά από μεγάλες επιτυχίες δεν κατάφεραν να ανανεωθούν και οι επόμενες ταινίες τους δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το συγκεκριμένο κλίμα των επιτυχιών που καθιερώθηκαν, οπότε πέρασαν απαρατήρητες. Αντιθέτως, ο Μορέτι με μια εγωκεντρική αφήγηση αλά Γούντι Άλεν (όλες του οι ταινίες είναιφτιαγμένες σε "πρώτο πρόσωπο") παρέμεινε και εξελίχθηκε στον σημαντικότερο αντιπρόσωπο του σύγχρονου ιταλικού κινηματογράφου. Το σινεμά του Μορέτι είναι τρυφερό, αθόρυβο, ειλικρινές. Διαθέτει μια πικρή και μελαγχολική ματιά πάνω στον κόσμο, την ηθική και τις ανθρώπινες σχέσεις, την οποία ντύνει με ένα καυστικό και ειρωνικό χιούμορ και με κάποια ονειρικά/σουρεαλιστικά στοιχεία χωρίς το έργο να χάνει σε ρεαλισμό και κοινωνική αναφορικότητα. Ο Μορέτι μας αφηγήτε τα προσωπικά του βάσανα και προβλήματα, χρησιμοποιεί τον κινηματογράφο περισσότερο σαν υπαρξιακή διέξοδο και λιγότερο ως επαγγελματική δραστηριότητα. Θα μπορούσε ο καθένας να πει ότι είναι νάρκισσος ή φλύαρος, αλλά όχι, αυτό είναι το μεγάλο του κατόρθωμα: μας μιλά για τη ζωή του, αλλά μας αφορά όλους. Αυτά τα καθημερινά μικρά δράματα, η προσωπική κατάθεση εναντίον ολων, τα όνειρα, η πικρή πραγματικότητα, οι νευρώσεις, η αμηχανία.... Θεωρώ πως ο Νάνι Μορέτι είναι ο απόλυτος ψυχαναλυτής του κινηματογράφου, έχει γίνει κλασσικός πλέον και άξιος να συγκριθεί ακόμα και με τον Γούντι Άλεν (τον οποίο αγαπώ εξίσου το ίδιο). Ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης, ένας εξαιρετικός άνθρωπος.

Και η νέα του ταινία έχει όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερα παραπάνω. Είναι αστεία, τρυφερή και συγκινητική. Και απρόβλεπτη: όλοι περίμεναν από έναν άθεο, όπως ο Νάνι, μια σκληρή και καυστική σάτιρα κατά της καθολικής Εκκλησίας. Το όνομα και η πορεία του σκηνοθέτη δημιούργησαν άλλου είδους προσδοκίες για σάτιρα και κριτική.Αλλά, ο ίδιος, αποφάσισε να προσέξει και να αναλύσει περισσότερο τις τρυφερές στιγμές του Βατικανού. Κοιτάει τον Πάπα ως άνθρωπο και κάνει τον θεατή να ταυτιστεί μαζί του, με το βάρος των ευθυνών του, με την καταπιεστική του παιδικότητα, τα όνειρα πο δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει. Ο 86χρόνος Μισέλ Πικολί, ένας ηθοποιός που έχει στοιχειώσει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο αφού έχει συνεργαστεί με τους κορυφαίους αντιπροσώπους του, δίνει μια εξαίρετικη ερμηνεία: κάθε βλέμμα του, κάθε κίνησή του συγκινεί και σε κάνει να νιώθεις περισσότερο το δράμα του. Ο Νάνι Μορέτι στο ρόλο του ψυχαναλυτή είναι υπέροχος, απολαυστικός. Επίσης, πρόσεξα και κάτι άλλο: έχει πολύ ωραία άρθρωση, τα ιταλικά του είναι τόσο καθαρά και δένουν υπέροχα με τις κινήσεις του. Πραγματικά, φοβερή ερμηνεία. Αλλά, αν σταματούσαμε εδώ θα είχαμε να κάνουμε με μια καλή, αλλά κάπως απλοϊκή ταινία. Γιατί, όπως πρόσεξε και ο Άκης Καπράνος στα ΝΕΑ, το Βατικανό είναι ένα κέντρο εξουσίας και όπως όλα τα κέντρα εξουσίας είναι διεφθαρμένο. Ο Μορέτι, φαίνεται, εδώ να μην τολμά, αλλά μόνο φαινομενικά. Γιατί, αν οι πάπες του Βατικανού και κάθε θρήσκος αντιλαμβανόταν την υπόγεια σάτιρα στο επίπεδο των αλληγοριών θα τους κόβονταν τα ήπατα! Δλδ:

Στη μέση της ταινίας, περίπου, ο Πάπας περιφέρεται στη Ρώμη και παρακολουθεί έναν θίασο. Ο ίδιος, μάλιστα, ήθελε να γίνει ηθοποιός. Ο θίασος παίζει Τσέχωφ και έναν κεντρικό ρόλο τον ερμηνεύει ένας παράφρων, ένας τρελός. Ο υπόλοιπος θίασος είναι πολύ οργανωμένος, αλλά ο τρελός στην αρχή της παράστασης τον πιάνουν τα τρελά του, διαλύει τα σκηνικά ενώ απαγγέλει μανιασμένα το σενάριο. Στο τέλος όλοι τον χειροκροτούν. Φοβερή αλληγορία: στη θέση του τρελού βάλτε τον Πάπα που ό,τι και να λέει οι άλλοι τον χειροκροτούν, η παράλογη και τρελή θρησκεία... Τι είναι το Βατικανό, λοιπόν; Ένας θίασος. Τί είναι οι παπάδες του; Ηθοποιοί. Αυτά που λένε; Ψέματα και δικά τους "σενάρια". Τί είναι ο Πάπας, ο μεγάλος αρχηγός; Ένας τρελός. Η κάθε θρησκεία; Ένα παραμύθι, μια ψαιδεύσθηση.

Εξαιρετική αλληγορία, ένα Θέατρο του Παραλόγου.

Και το τέλος, επίσης, συμβολίζει και ένα τέλος της παράλογης θρησκείας. Ένα καταπιεσμένος Πάπας από την ίδια του τη θρησκεία, έπραξε ως άνθρωπος και όχι ως θρησκευόμενος: είπε την αλήθεια.

Άρα, η σάτιρα ήταν σκληρή αλλά υπόγεια, για έναν προφανέστατο λόγο: για να πάρει την "άδεια" να χρησιμοποιήσει το θέμα και τις πραγματικές τοποθεσίες, ο σκηνοθέτης πρέπει να θυσίασε πολλές αιχμές...

Τα κατάφερε περίφημα, και έτσι όμως. Και το σημαντικότερο: ανανεώθηκε.

Προσωπική αξιολόγηση:

4/5

Τop 5 του Nanni Moretti (γιατί, χωρίς λίστα δεν γίνεται):

1. Απρίλης (1998)

      

2. Αγαπημένο Μου Ημερολόγιο (1993)

3. Η Λειτουργία Τελείωσε (1985)

4. Palombella Rossa (1989)

5. To Δωμάτιο του Γιου μου (2001)

ΥΓ: Το "Έχουμε, Πάπα!" είναι τρίτο σε εισπράξεις στην Ελλάδα! Και, μάλιστα, προβάλλεται μόνο σε 6 αίθοθουσες. Χαίρομαι, πολύ γι'αυτό, επιτέλους υποστηρίζουμαι και το καλλιτεχνικό σινεμά και όχι μόνο τον ΚΟΝΑΝ ΤΟΝ ΒΑΡΒΑΡΟ!!!!

Παρακαλώ θερμά,

αν κάποιος από εσάς ξέρει πού μπορώ να βρω κάποια ταινία του Μορέτι ας αφήσει και κάποια πληροφορία στα σχόλια. Ίντρνετ, DVD, οτιδήποτε. Με ελληνικούς υπότιτλους, αν είναι δυνατόν. Αλλά, και αγγλικούς δεν με ενοχλεί. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις ταινίες του. Νομίζω, τις είχε βγάλει όλες οι Προοπτική οπού από εκεί τις παρακολούθησα, αλλά τώρα έχει κλίσει. Άμα γνωρίζεται κάτι.

Και καλή σεζόν, φυσικά.

Oι 10 (+1) πιο Αγαπημένοι μου Σύγχρονοι Σκηνοθέτες.

4 Πρόσφατες Ταινίες.

Inglourious Basterds (2009)



Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino, Eli Roth

Σενάριο: Quentin Tarantino

Yπόθεση: Μια επίλεκτη ομάδα Αμερικανών κομάντο, η οποία έχει γίνει ο φόβος κι ο τρόμος των ναζί στην κατεχόμενη Γαλλία, αναλαμβάνει, σε συνεργασία με την Εβραία ιδιοκτήτρια ενός παριζιάνικου σινεμά, μια επικίνδυνη αποστολή που μπορεί ν' αλλάξει την εξέλιξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Προσωπική άποψη:

Έχω εκφράσει πολλές φορές την αντιπάθειά μου προς το σινεμά του Tarantino. Μπορεί να λάτρεψα τις πρώτες του ταινίες, αλλά τα "Death Proof" και "Kill Bill" είναι από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει. Και αυτό ισχύει και για το τελευταίο του πόνημα, τους "Άδωξους Μπάσταρδους"!

Σε αυτή την ταινία υπάρχουν όλες οι εμμονές του: χαβαλές, φλυαρία, βία, μαύρο χιούμορ. Ωραία, και από ουσία; Εντάξει ο άνθρωπος ξέρει να κάνει κινηματογράφο της πλάκας και του χαβαλέ, έχει δεί πολύ και πολλά είδη κινηματογράφου αλλά πέρα αυτού τι; Τις ταινίες του θα τις θυμούνται πολλοί μετά από κάποια χρόναι; Πολύ αμφιβάλλω. Προσωπικά με εκνεύρισε το γεγονός ότι παίζει τόσο άνετα με τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, την Αντίσταση, τις διώξεις των Εβραίων, ότι αλλάζει την ιστορία έτσι, χωρίς λόγο, για να στήσει μια ακόμα φάρσα βουτηγμένη στο φορμαλισμό. Στην ταινία "Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά;" του Έντουαρτς, διακωμωδείται ο πόλεμος με σαφή φιλειρηνικό, αντιπολεμικό, πασιφιστικό στόχο, το ίδιο και στο "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;" του Κατσουρίδη. Εδώ γιατί; Σύμφωνοι ο ρόλος του Γερμανού Συνταγματάρχη ήταν απόλαυση, το ίδιο και η ερμηνεία του Βαλτς, διασκεδαστικές μερικές σκηνες και η δεξιοτεχνία του Ταραντίνο είναι γνωστή. Και λοιπόν; Αρκούν αυτά για μια ταινία 153 λεπτών; Για το θόρυβο που προκάλεσε; Τόσα σημαντικά πρόσωπα της Ιστορίας που έσπειραν τόσους θανάτους (όπως ο Χίτλερ, ο Γκαίμπελς κλπ) παρουσιάζονται σαν γκροτέσκο φιγούρες, χαζοί, κωμικοί, καρικατούρες και τα λέω αυτά όχι επειδή τους θαυμάζω, αλλά δεν είναι και τα ανθρωπάκια της διπλανής πόρτας. Όλος ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μια χαλκομανία μέσα από τα μάτια του Κουέντιν! Και τώρα, όμως, θα μου πεις: "Ηρέμησε ρε κρυόκωλε, την πλάκα του κάνει ο Q"! Ναι, αλλά μέχρι πότε; Αυτά τα στοιχεία έχουν γίνει πια απόλυτα αναγνωρίσμη μανιέρα στο ταραντινικό σινεμά και από εδώ απλά επαναλαμβάνονται χωρίς να είναι το ίδιο επιτυχημένα με τις προηγούμενες ταινίες του. Για μένα, η εμμονή του δημιουργού σε μια συγκεκριμένη φόρμα και σε ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο δεν είναι, κατ' ανάγκη, κακό. Μπορεί να είναι επιθυμία για βαθύτερη ενδοσκόπηση. Φτάνει, βέβαια, αυτή η εμμονή να έχει ανοδική πορεία. Να μην είναι, απλώς, μια επανάληψη. Ο Κουέντιν επαναπαύεται σε επισφαλείς καταστάσεις (για τις οποίες είναι σίγουρος πως θα επιβραβευτεί) και δεν ρισκάρει, δεν εξελίσσεται. Ο Κουέντιν βρίσκεται σε πτωτική πορεία: η ακατάσχετη φλυαρία του "Pulp Fiction" ήταν διασκεδαστική, στους "Μπάστερδους" αφόρητα βαρετή! Η δράση και οι ρυθμοί ενός "Reservoir Dogs" ήταν στιβαροί και οι χαρακτήρες είχαν δραματική συνοχή, εδώ όμως γελοίες και χοντροκομμένες καρικατούρες περιφέρονται σκοτώνοντας και φλυαρόντας. Στις προηγούμενες ταινίες του ο Ταραντίνο έκανε φόρους τιμής σε είδη που αγάπησε, εδώ κάνει ρηχή απομίμηση αυτών των ταινιών.

Προσωπική αξιολόγηση:

0.5/5