3 ταινίες του Jean Cocteau

Underground (1995)

Black Swan (2010)

Ακαδημία Πλάτωνος (2009)

Η ταυτοτητα:

Ετος: 2009

Ειδος: Δραμα

Σκηνοθεσια: Φιλιππος Τσιτος

Σεναριο: Φιλιππος Τσιτος, Αλεξης Καρδαρας

Ηθοποιοι: Αντωνης Καφετζοπουλος, Αναστα Κοζντινε, Μαρια Ζορμπα

Διαρκεια: 103'

Χωρα: Ελλαδα

Η υποθεση:

Ο Σταύρος και οι φίλοι του, κλασικοί ελληναράδες χαραμοφάηδες, τεμπελιάζουν όλη μέρα μπροστά στο ψιλικατζίδικο του πρώτου. Όλα αλλάζουν όμως όταν ένα πρωί η μητέρα του Σταύρου αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός Αλβανού τον χαμένο της γιο.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:

Πολυ πιστικη αναπαρασταση ενος τμηματος της κοινωνιας μας. Η σκηνη με τους ρεμπελους Ελληναρες και το φραπογαλα, που κριτικαρουν τους "αλλους" χωρις οι ιδιοι να εχουν συναισθηση της μιζεριας τους αρα και χωρις να κανουν τιποτα γι αυτην, ειναι νομιζω το κυριο και πικρο θεμα του εργου.Το τελος της ταινιας ειναι στο ιδιο καταθλιπτικο σκηνικο, σε κανει να σκεφτεις παραπερα για το μελλον των ηρωων, αλλα και για το δικο σου, (αν αναγνωριζεις σ' αυτους κατι απο σενα η απο γνωστους σου).



Σε κανει να χαμογελασεις πικρα για το ποσες φορες εχεις ακουσει και θα ακουσεις ακομα να κατηγορουμε το συστημα, τους πολιτικους, την τυχη, τους "αλλους", ποτε ομως την ανοργανωσια μας, τον ωχαδερφισμο μας, την οκνηρια μας, την ιδιοτελεια μας, τον φθονο μας, την εθελοτυφλια μας. Αν δεν αρχισουμε την επανασταση εμεις, ο καθε ενας απο εμας, τώρα, σε καθε καθημερινη μας μικροστιγμη, ποιος και ποτε θα την αρχισει ; Ενα εργο καιριο, ευστοχο, γυρισμενο στο σωστο  περιγυρο, λιτο και ουσιαστικο. Ο Καφετζοπουλος παιζει σε ολη την ταινια εσωτερικα, σχεδον μονο με το προσωπο του. Πολυ καλος.



Αρα η ιδεα ειναι πολυ καλη, αλλα πιστευω οτι δεν απογειωνεται. Καποιοι χαρακτηρες διαγραφονται εντελως, πολυ φτωχη η σκηνοθεσια, οι διαλογοι ψιλοανουσιοι ( δεν εχουν βαθος και ουσια ).  Επισης η αναμειξη χιουμορ και συγκινησης δε λειτουργησε τοσο καλα. Κριμα, γιατι αν ειχαν προσεξει το τεχνικο μερος θα εβγαινε ενα αριστουργημα ανταξιο του Καουρισμακι!

• Βραβειο Καλυτερης Ανδρικης Ερμηνειας στο Φεστιβαλ του Λοκαρνο για τον Αντωνη Καφετζοπουλο.
• Προσωπικη αξιολογηση:

   (3/5)





Links

• IMDB: ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Τrailer

8½ (1963)

Η ταυτοτητα:
Ελληνικος τιτλος: "Οκτωμιση"

Eτος: 1963

Ειδος: Δραμα, Φαντασιας

Σκηνοθεσια: Federico Fellini

Σεναριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano

Διαρκεια: 138'

Χωρα: Ιταλια

Η υποθεση:

Ο Γκουίντο Ανσέλμι, σκηνοθέτης που περνά μια κριτική περίοδο στην προσωπική και καλλιτεχνική ζωή του, βασανίζεται από φαντασιώσεις και έμμονες ιδέες που σχετίζονται με την καθολική του παιδεία, τις σχέσεις του με το σεξ και τις γυναίκες και την αναζήτηση ενός νοήματος στη δουλειά του. Εικόνες από την ταινία που γυρίζει συγχέονται με εφιάλτες, αλλά όλη αυτή η σύγχυση πραγματικότητας και φαντασίας καταλήγει σε μια χαρούμενη φαραντόλα, όπου όλα αποκτούν νόημα.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:
Η μαγεια του φελινικου σινεμα:
1. Εισροη ονειρικων στοιχειων, χωρις το εργο του να χανει σε ρεαλισμο και κοινωνικη αναφορικοτητα.
2. Λατρεια της γυναικας που συνεπαγει τη λατρεια της ιδιας της ζωης.
3. Μη ακαδημαικη - δαιδαλωδης πολλες φορες - αφηγηση.. που καταφερνει να μη γινει κουραστικη.
4. Χιουμορ... λεπτο, δεικτικο, καυστικο... πολυ χιουμορ = αγαπη για τη ζωη.

Ειδικοτερα για το 8½,
παρακαμπτω τις πασιγνωστες αρετες: σκηνοθεσια (η καλυτερη σκηνοθεσια που εχω δει σε ταινια), σεναριο, μουσικη, Mastroianni, ονειρικα πλανα, σουρεαλισμος κτλ, και πηγαινω στην ουσια. Υπαρχουν πολλες ταινιες που με τοση διαυγεια δειχνουν την αντινομια αναμεσα στην προσωπικη ζωη και το εργο ενος καλλιτεχνη; Η καλλιτεχνικη μου δημιουργια μπορει να αφορα και αλλους; Ζωντας μια "βολεμενη" αστικη ζωη ποσο αιχμηρος μπορω να ειμαι; ... Τα ερωτηματα δεν εχουν τελειωμο οπως και χρωματα στην παλετα με την οποια ο μαγος Fellini σκιαγραφει την "βυθιση" του Guido Anselmi: μελαγχολικα, κωμικα, οργιαστικα....

Ο maestro σατιριζει την υποδοχη εκ μερους των κριτικων ολων των ταινιων του (ιδιαιτερα του Dolce Vita ). Στην αρχη της ταινιας ο γιατρος τον ρωτα σαρκαστικα: <<Τι ετοιμαζεις τωρα; Ακομα μια ταινια χωρις ελπιδα;>>. Ετσι, αυτοσαρκαζομενος, ο Fellini προφυλασσεται απο μελλοντικες αρνητικες κριτικες του εργου του. Ταυτοχρονα εκδικειται τους κριτικους με μια φανταστικη σκηνη, οπου ο κριτικος Ντομιε δενεται και απαγχονιζεται μεσα σ' ενα σινεμα.

Με το 8½ υφος και δομη σημειωσαν νεους προοδους. Η αφηγηση ειναι χαλαρη, με επικεντρο την παραμονη του Guido στο θερετρο, αλλα κινειται ελευθερα, μπαινοβγαινοντας στα ονειρα και τις αναμνησεις του, Ετσι, η ταινια εχει σημαντικα πολυπλοκη χρονικη δομη απ' ολες τις ταινιες του Ιταλου μετρ. Δειχνει μια σειρα απο επεισοδια, αλλα εδω η συνδεση τους γινεται μεσα στη συνειδηση του Guido. Αυτο σημαινει οτι υπαρχουν τρεις κυριοι χρονικοι  "χωροι" μεσα στην ταινια: η παρουσα ημερα, το παρελθον και ο φανταστικος κοσμος του σκηνοθετη. Αυτος ειναι ο λογος που το 8½ απαιτει μεγαλη συμμετοχη του θεατη.

Η πιο προσωπικη στιγμη του Fellini ειναι μια αποθεωση της συνεργασιας ολων των συντελεστων: το σεναριο ειναι γεματο απο μικρες αληθειες για τις σχεσεις, τη θρησκεια, τη δουλεια και τις ταινιες. Η διαυγης φωτογραφια εχει μια αυστηρη ποιοτητα, η υπεροχα ποικιλη μουσικη επενδυση αποτελειται απο πρωτοτυπη μουσικη του Ροτα κι απο μουσικες του Τσαικοφσκι και του Βαγκνερ.

Η επιρροη της ταινιας του maestro ειναι φανερη στις ταινιες: "La nuit américaine" (1973), "All that jazz" (1979), "The Big Picture" (1989), "CQ" (2001), "Nine" (2009).
Το 8½ εμελλε να εδραιωθει ως ο υμνος του σκηνοθετη στον κινηματογραφο.

• Οscar καλυτερης ξενογλωσσης ταινιας
• Οscar ενδυματολογιας
• Συμμετοχη στις Καννες το Μαιο του 1963
• Προσωπικη αξιολογηση: 5/5

Τop 15 του Federico Fellini

15. Ginger e Fred (1986)

Προσωπικη αξιολογηση:

3,5/5

14. Intervista (1987)

Προσωπικη αξιολογηση:

3,5/5

13. Prova d'orchestra (1978)

Προσωπικη αξιολογηση:

4/5

12. Roma (1972)

Προσωπικη αξιολογηση:

4/5

11. Ιl bidone (1955)

Προσωπικη αξιολογηση:

4/5

10. Il Casanova di Federico Fellini (1976)

Προσωπικη αξιολογηση:

4/5

9. E la nave va (1983)

Προσωπικη αξιολογηση:

4/5

8. Giulietta degli spiriti (1965)

Προσωπικη αξιολογηση:

4,5/5

7. I vitelloni (1953)

Προσωπικη αξιολογηση:

4,5/5

6. Fellini - Satyricon (1969)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

5. Le notti di Cabiria (1957)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

4. La strada (1954)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

3. Αmarcord (1973)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

2. La dolce vita (1960)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

1. 8½ (1963)

Προσωπικη αξιολογηση:

5/5

Andrey Rublyov (1966)

H ταυτοτητα:

Ελληνικος τιτλος: "Αντρει Ρουμπλιοφ"

Ετος: 1966
Ειδος: Βιογραφικη, Ιστορικη, Δραμα

Σκηνοθεσια: Andrey Tarkovskiy

Σεναριο: Andrey Tarkovskiy, Andrey Konchalovskiy

Ηθοποιοι: Anatoli Solonitsyn, Ivan Lapikov, Nikolai Grinko

Διαρκεια: 205'

Χωρα: Ρωσια

H υποθεση:

Στη Ρωσία του 15ου αιώνα ο αγιογράφος Θεοφάνης ο Έλληνας επιλέγει ως βοηθό του το μοναχό Αντρέι Ρουμπλιόφ. Ο τελευταίος έχει διάφορους θεολογικούς προβληματισμούς κι όταν σε μια επιδρομή των Ταρτάρων αναγκάζεται να σκοτώσει, απαρνείται για μεγάλο διάστημα τη ζωγραφική.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:

Εντυπωσιακη ταινια. Επικη, μεγαλοπρεπη, καθολου πομπωδης, εικονες εκπληκτικες, αλλοτε αργοσυρτες, αλλοτε γρηγορες, αλλοτε σκληρες, βιαιες, αλλοτε χαρουμενες, σαν τη ροη του νερου, ηθοποιοι και περιβαλλων χωρος πληρως εναρμονισμενοι, μηνυματα εκπληκτικα. Μυστικιστικη και βαθια ανθρωπινη: πραγματευεται την αφιερωση σε εναν υψηλο σκοπο, την αφοσιωση στην τεχνη, την πιστη, αλλα και το φθονο, τη βια, τον πολεμο και ακροθιγως τον ερωτα.
Μονο ενα μειονεκτημα βρηκα: την εντονη θρησκοληψια...

• Προσωπικη αξιολογηση: 4 / 5

Ολες οι μεγαλου μηκους ταινιες του Andrey Tarkovskiy με σειρα προτιμησεως:

7. Ιvano detstvo (1962)

Προσωπικη αξιολογηση:
3,5/5

6. Nostalghia (1983)

Προσωπικη αξιολογηση:
4/5

5. Offret (1986)

Προσωπικη αξιολογηση:
4/5

4 Andrey Rublyov (1966)

Προσωπικη αξιολογηση:
4/5

3. Zerkalo (1975)

Προσωπικη αξιολογηση:
4,5/5

2. Solaris (1972)

Προσωπικη αξιολογηση:
5/5

1. Stalker (1979)

Προσωπικη αξιολογηση:
5/5

La notte (1961)

Η ταυτοτητα:

Ελληνικος τιτλος: "Η νυχτα"

Ετος: 1961

Ειδος: Δραμα

Σκηνοθεσια: Michelangelo Antonioni

Σεναριο: Michelangelo Antonioni, Ennio Flaiano

Hθοποιοι: Jeanne Moreau, Marcello Mastroianni, Monica Vitti

Διαρκεια: 122'

Χωρα: Ιταλια

H υποθεση:

Ο Τζιοβάνι και η Λίντια, ένα ζευγάρι ευκατάστατων αστών, επισκέπτονται έναν ετοιμοθάνατο φίλο και στη συνέχεια πηγαίνουν σ' ένα ανιαρό πάρτι. Καθώς η νύχτα κυλά, γίνεται όλο και πιο έντονη η απουσία επικοινωνίας ανάμεσά τους και η κόπωση ή η αδιαφορία που έχει διαβρώσει τη σχέση τους.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:
Η δευτερη ταινια της τριλογιας του μεγαλου δημιουργου Michelangelo Antonioni (μετα την "Περιπετεια" και πριν την "Εκλειψη") μιλαει για την μοναξια και την αποξενωση που σημαδευουν τη ζωη των ανθρωπων που ζουν στις μεγαλες πολεις αλλα και την κριση των σχεσεων. Η "Νυχτα" ειναι μια ταινια υπαρξιακου χαρακτηρα με πυκνοτητα και ποιοτικη δουλεια σε επιπεδο εικονας (οι ανθρωποι κινηματογραφουνται σε αρμονια με το περιβαλλον της πολης η της φυσης, art πλανα σωματων και ξεχωριζουν καποια στιλιζαρισμενα ευρηματα οπως η σιλουετα της Βιτι στο σκοταδι υπο τους ηχους τζαζ και οι τελικες σκηνες). Απο τις ταινιες των αρχων του ‘60 που επηρεασαν πολλους μετεπειτα σκηνοθετες. Συγκλονιστικοι οι Jeanne Moreau και Marcello Mastroianni. Ενα μυθικο ζευγος στην ιστορια του κινηματογραφου.

• L' avventura, La notte, L'eclisse: Η επιτομη του μοντερνου σινεμα.
• Χρυση Αρκτος στο Φεστιβαλ Βερολινου 1961.
• Προσωπικη αξιολογηση: 4,5 / 5





Copie conforme (2010)

Η ταυτοτητα:
Ελληνικος τιτλος: "Γνησιο Αντιγραφο"

Ετος: 2010

Ειδος: Δραμα

Σκηνοθεσια: Abbas Kiarostami

Σεναριο: Abbas Kiarostami

Ηθοποιοι: Juliette Binoche, William Shimell, Jean-Claude Carrière

Διαρκεια: 106'

Χωρα: Γαλλια, Ιταλια

Η υποθεση:

Ένας Βρετανός συγγραφέας, ο οποίος βρίσκεται στην Ιταλία για να παρουσιάσει το τελευταίο του βιβλίο, συναντά μια Γαλλίδα και μαζί ξεκινούν ένα οδοιπορικό στην Τοσκάνη συζητώντας για τη ζωή και την τέχνη.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:

Η πρωτη εκτος Ιραν ταινια του Kiarostami. Ποτε δε με ενθουσιασε το σινεμα του, αλλα η νεα του ταινια ξεφευγει απο το μελοδραμα και το μινιμαλισμο των προηγουμενων ταινιων του.

Το πρωτο μερος εξαιρετικο. Πολυ ενδιαφερουσες αποψεις για την τεχνη  και οδυνηρες αληθειες για τη φθορα της ζωής και το ρουτινιασμα του ερωτα. Ομορφη και φωτεινη η Τοσκανη, εξαιρετικη η Binoche. Στο δευτερο αρχισε να επαναλαμβανεται. Αυτα τα φιλολογικου επιπεδου σεναρια και αυτες οι ατελειωτες ψυχοαναλυτικες και ψυχοδομικες ατακες αρχισαν να κουραζουν. Αυτο το κομψο παιχνιδι ταυτοτητων μου φανηκε αρκετα επιτηδευμενο και εγκεφαλικο.

• Αρα:
• Εξαιρετικη η βραβευμενη στις Καννες Juliette Binoche.
• Αριστουργηματικο το πρωτο μερος.
• Φλυαρο και επιτηδευμενο το δευτερο.
• Προσωπικη αξιολογηση: 3/5



City Lights (1931)

H ταυτοτητα:

Ετος: 1931

Ειδος: Δραμα, Ρομαντζο, Κωμωδια

Σκηνοθεσια: Charlie Chaplin

Σεναριο: Charlie Chaplin

Hθοποιοι: Charlie Chaplin, Virginia Cherrill, Florence Lee

Διαρκεια: 87'

Χωρα: ΗΠΑ

Η υποθεση:

Ο άνεργος Σαρλό ερωτεύεται μια τυφλή πωλήτρια λουλουδιών, η οποία πιστεύει ότι είναι πλούσιος. Ταυτόχρονα κάνει παρέα μ' έναν αλκοολικό δισεκατομμυριούχο, που τον έχει στις περιποιήσεις όσο είναι μεθυσμένος, αλλά τον πετά κακήν-κακώς από το σπίτι του κάθε φορά που ξεμεθά.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:

Η πιο αγαπημενη μου ταινια ολων των εποχων!!Η πιο αγαπημενη μου ταινια στην ιστορια του κινηματογραφου!!Μπορω να τη δω τουλαχιστον δυο φορες τη μερα!!Την ειχα πρωτοδει 10-11 ετων και απο τοτε την εχω παρακολουθησει γυρω στις 20 φορες!!Καθε λεπτο και διαμαντι!!

Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Chaplin αναμειγνυει κωμωδια και δραμα τοσο επιτυχημενα και εξυπνα οσο κανενας αλλος στην ιστορια του παγκοσμιου σινεμα.Μια θρυλικη τραγωδια της μεγαλουπολης με μοναδικη κοινωνικη ευαισθησια, αυτοθυσια και α λα Ντίκενς ανθρωπισμο. Βγαζει τεχνη απο μικρα πραγματα και γελιο απο την απλοτητα. Φοντο η εξαλλη αλλα και ταραγμενη δεκαετια του ’30 και μια αστεια και δραματικη ιστορια ανθρωπων κατω απο τα φωτα της πολης!!

Πολλες υπεροχες πρωτοποριακες σκηνες, οπως η σκηνη του ρινγκ, με τη σφυριχτρα, με το αγαλμα και κυριως το φιναλε.Αυτο το υπεροχο φιναλε!Το πιο αγαπημενο μου φιναλε απ' ολα. 

Κοινωνικα και πολιτικα σχολια καλα καμουφλαρισμενα μεσα απο τη γλωσσα της σατιρας.

Μακραν η πιο ομορφη, πιο συγκινητικη ταινια της μεγαλυτερης ιδιοφυιας στην ιστορια του παγκοσμιου κινηματογραφου.

Οποιος δεν την εχει δει ειναι αναλφαβητος!!!

Σταματαω τωρα γιατι νομιζω πως αρχιζω να επαναλαμβανομαι!!

Το φιναλε της ταινιας

Η σκηνη στο ρινγκ

Το trailer της ταινιας

Η σκηνη του δειπνου

Βαθμος:

1000000...../5

(μονο;)

L' atalante (1934)

Η ταυτοτητα:

Ετος: 1934

Ειδος: Δραμα, Ρομαντζο

Σκηνοθεσια: Jean Vigo

Σεναριο: Jean Guinee, Albert Riera

Ηθοποιοι: Dita Parlo, Michel Simon, Jean Daste

Διαρκεια: 89'

Χωρα: Γαλλια

Η υποθεση:

Ο καπετάνιος της «Αταλάντης» ξεκινά με το ποταμόπλοιο το γαμήλιο ταξίδι του. Μαζί με τη γυναίκα του σαλπάρουν κι ένας μισότρελος γερο-ναύτης, ένας νεαρός μούτσος κι ένα τσούρμο γάτες.

πηγη: athinorama.gr/cinema

Σχολια:

Για πολλους (κριτικους, κυριως) ειναι μια απο τις 10 καλυτερες ταινιες ολων των εποχων.Ο Γαλλος σκηνοθετης Jean Vigo, με μονο τρεις ταινιες μικρου μηκους στο ενεργητικο του, γυριζει την "Αταλαντη" και στα γυρισματα της ταινιας πεθαινει απο πνευμονια (νομιζω).Ηταν μολις 29 ετων!

Ποιητικη, λυρικη και ωμα ρεαλιστικη.Μια ωδη στον ερωτα.Ο Σιμον κλεβει την παρασταση.Αλλα, μεχρι εκει.Η σεναριακη ιδεα ειναι λιγη, ο τροπος κινηματογραφησης ξεπερασμενος.Καλη ταινια, αλλα τιποτα το ιδιαιτερο.Κατα τη γνωμη μου, η πιο υπερτιμημενη ταινια ολων των εποχων μαζι με το "Citizen Kane".Αλλωστε και το 1934 που βγηκε το εθαψαν οι κριτικοι και στα ταμεια πατωσε.Το 1996 -μου φαινεται- βγηκε σε νεα κοπια και αρχισε να φιγουραρει στις λιστες με τις καλυτερες ταινιες που εχουν γυριστει.

Μια ταινια που με τα κριτηρια του 1934 ηταν αριστουργημα και με τα κριτηρια του 2010 ειναι απλα μια καλη ταινια.

Βαθμος:

3/5