Ταινίες που είδα το Φεβρουάριο

Nazarín (1959)

Ίσως η πιο αδύναμη ταινία του λατρεμένου μου Buñuel. Ας αρχίσω από τα υπέρ, όμως:

(α) Λιτή αφήγηση της φτώχειας των αγροτικών κοινωνιών. Έχει συνάμα μια φοβερά σκληρή ασπρόμαυρη εικόνα, σχεδόν ανάλγητη, της κατώτερης θέσης των αγροτών, των προληπτικών γυναικών στο υπανάπτυκτο Μεξικό του 1900, της πείνας.

Περιγράφει μιά επιδημία πανούκλας και την αδυναμία της θρησκείας να προσφέρει παρηγοριά. Ο έξοχος ηθοποιός που υποδύεται τον ιερέα αποτελεί εκπροσώπηση της αθωότητας που βασανίζουν και ταπεινώνουν οι ισχυροί (ο άξεστος υπερόπτης συνταγματάρχης, οι ληστές συγκρατούμενοι στη φυλακή κτλ) αλλά και οι αγροίκοι. Και φυσικά η αθεϊστική οπτική του σκηνοθέτη της. Το βασικό μύνημά της: πόσο ουτοπικό είναι να θελήσει κανείς να ακολουθήσει τις διδαχές του Ιησού.

Όμως:

(β) -Οι χαρακτήρες είναι σχεδόν ανεξέλικτοι, τυποποιημένοι, σταθεροί. Εκτός μόνο απ' του πρωταγωνιστή ιερέα.Θυμίζουν -από μιά άποψη- "διδακτικίστικο σοσιαλιστικό ρεαλισμό ".

-το σενάριο πολύ μονοδιάστατο και κριτικό, δε με απογείωσε.

-Πρόκειται για μάλλον στενή, κριτική της θρησκείας σε μιά φτωχή αγροτική χώρα, όπως το Μεξικό, και μόνο. Ίσως εκεί ηθελε να περιοριστεί ο Μπουνιουέλ.

-Διακρίνεται απο φλυαρία και απο κυνικότητα, παρουσιαζει κυρίως την δεισιδαιμονία και την θρησκοληψια μέσα από την κουραστική πλοκή της.

Προσωπική αξιολόγηση:

 (2.5/5: Απλώς ενδιαφέρουσα +)

Il grido (1957)

Ο Άλντο προσπαθει να βρει παρηγορια μετα το χωρισμο του με την Ίρμα περιπλανωμενος στην κοιλαδα του Παδου και παιρνοντας μαζι του το κοριτσακι τους.

Μεγαλη ταινια με τον Μικελαντζελο Αντονιονι να ειναι σε μερικες απο τις καλυτερες στιγμες του, δινοντας μαθηματα σινεμα, συνδυαζοντας εξοχα το νεορεαλισμο με τις φορμαλιστικες αναζητησεις οι οποιες αργοτερα θα επιβληθουν εναντι της ουσιας των εργων του. Αλλα κυριως η Κραυγη εχει μια μεγαλη συγκινησιακη δυναμη που δεν εχουν μετεπειτα εργα του Ιταλου σκηνοθετη με μεγαλυτερη φημη. Λογου χαρη οι σκηνες με το παιδακι (κυριως οταν προσπαθει να το παρηγορησει η η σκηνη του αποχωρισμου) εχουν μια τετοια δυναμη που παραπεμπει βεβαια και στο νεορεαλισμο. Η Κραυγη ειναι γυρισμενη στις κοιλαδες του Παδου και μεσα απο τα υπεροχα πλανα και την ατμοσφαιρικη φωτογραφια, την λιτη μελαγχολικη μουσικη (με το μοτιβο του πιανου να επαναλαμβανεται) και τις ερμηνειες (κυριως την παρουσια του Κοχραν) αλλα και απο το γεγονος οτι εχει ανθρωπινες στιγμες μες την βαρια φορτισμενη ατμοσφαιρα καταφερνει να κερδισει τον θεατη και να καταγραφει παρα την υπερβολικη της μελαγχολια (και που να δεις τα επομενα φιλμ του Μικελαντζελο) με την συμπονια της για τους απλους ανθρωπους στα κλασικα φιλμ του Ιταλικου σινεμα.

Προσωπική αξιολόγηση:

  (4/5: Πολύ καλή)

Oscars 2011

Best and Worst of Oscars

 

True Grit (2010)

Mετά την μετριότητα "A Serious Man" και την κακόγουστη μπαλαφάρα "Βurn After Reading" ήμουν σίγουρος πως οι πλέον παρηκμασμένοι Κοέν δεν θα έκαναν καμιά ταινία της προκοπής. Αλλά με διέψευσαν με αυτό το διασκεδαστικότατο western (πολύ αγαπημένο μου είδος), ριμέικ μιας ομόνυμης ταινίας του 1969 με τον Τζον Γουέιν. Απομυθοποιητικό, αντϊηρωικό, ρεαλιστικό και ενίοτε σκληρό. Ο Bridges ήταν φοβερός σε έναν ρόλο που του πήγαινε γάντι, αλλά περισσότερο λάτρεψα την πιτσιρίκα Hailee Steinfeld. Εξαιρετική! Πιστεύω οτί αξίζει περισσότερο το όσκαρ από τον Bridges, τον επισκίαζε!! Με διαφορά η καλύτερη για το β' γυναικείο ρόλο. Στα μειονεκτήματα θα έβαζα τον μονοδιάστατο Matt Damon (δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα, κιόλας) και κάποιες φορές που το σενάριο άρχιζε να χωλαίνει και η φλυαρία. Πάντως, όταν οι Κοέν έκαναν αριστουργήματα (Φάργκο, Μπάρτον Φινκ, Λεμπόφσκι κλπ-κλπ) η ακαδημία ήταν αδιαφορη και τώρα 10 υποψηφιότητες...!!

Προσωπική αξιολόγηση:

3/5: Καλή

Έκλεβε την παράσταση, άνετα. Επισκίαζε τον κολοσσό Bridges!

2 πρόσφατα westerns

Red River (1948)

O Hawks είναι από τους πολύ αγαπημένους μου σκηνοθέτες και έχει γυρίσει τουλάχιστον μια ταινία για σχεδόν κάθε είδος! Το "Κόκκινο Ποτάμι" είναι από τα μεγάλα του αριστουργήματα στο είδος western. Επικό το όλο σκηνικό, κλιμάκωση της έντασης και οι πολύ καλές ερμηνείες συνθέτουν ένα υπέροχο road movie, αλλά και ένα από τα 10 σπουδαιότερα western όλων των εποχών. Ακόμα και ο John Wayne που δεν πολυσυμπαθώ ήταν εξαιρετικός. Δεν είμαι θερμός υποστηρικτής των κλασσικών αμερικάνικων γουέστερν, αλλά αυτή η ταινία με οδήγησε στο να δω και άλλες ταινίες αυτού του είδους και... πάτησα πεπονόφλουδα! (βλέπε παρακάτω).

Προσωπική αξιολόγηση:

4.5/5: Πολύ καλή (+)

Τhe Man Who Shot Liberty Valance (1962)

Απλώς συμπαθητική με πολύ φτωχά τεχνικά μέρη: αδιάφορη σκηνοθεσία, μονοδιάστατο σενάριο, φωτογραφία μετριότατη κλπ-κλπ. Ο Stewart εξαιρετικός,όπως πάντα, αλλά ο Wayne είναι υπερβολικός, φωνακλάς και γκρινιάρης. Ως συνήθως, ερμηνεύει τον αρχοντόβλαχο της άγριας Δύσης που μιλάει με μισό ανοιχτό στόμα, σουφρωμένα μάτια και βλάχικα έντονη αμερικάνικη προφορά. Ωραία η απομυθοποίηση της Άγριας Δύσης, γενικά βλέπεται ευχάριστα, αλλά δε με απογείωσε, δε με ενδουσίασε. Η σκηνή της αποκάλυψης στο τέλος κάπως γρήγορη και πρόχειρη. Βέβαια, άλλο Ford και άλλο Hawks.

Προσωπική αξιολόγηση:

2.5/5: Απλώς ενδιαφέρουσα (+)

(με το ζόρι...)

3 ταινίες του Jean Cocteau

Τα 5 πιο αγαπημένα μου κινηματογραφικά κινήματα: Μέρος 3ο